Tussendoortje - Een veilige schuilplaats – zijn wij dat voor elkaar?
‘God is voor ons een veilige schuilplaats, een betrouwbare hulp in de nood.’ (Psalm 46)
Wat een prachtig beeld: God als veilige schuilplaats. Een plek waar je terechtkunt als het stormt in je leven, wanneer je bang bent, verdriet hebt of niet meer weet hoe het verder moet.
Maar als gemeente mogen we ons afvragen: zijn wij voor elkaar zo’n veilige plek?
Een veilige kerk ontstaat niet alleen door regels en afspraken, maar begint bij mensen. Bij jou en bij mij. Zien wij elkaar? Merken we het als iemand stiller is dan anders, steeds alleen zit? Durven we door te vragen als iemand zegt: ‘Het gaat wel’? Kennen we de nood achter een glimlach?
Veiligheid begint met zien en daarna met spreken: ‘Hoe gaat het echt met je?’ Niet om meteen een oplossing te bieden, maar om er te zijn en te luisteren.
Een veilige kerk betekent ook dat we grenzen respecteren en niet wegkijken wanneer iets niet goed voelt. Soms is er sprake van ongewenst of grensoverschrijdend gedrag. Misschien maak je je zorgen om iemand, heb je zelf iets meegemaakt of twijfel je of het wel ‘erg genoeg’ is om erover te praten. Je hoeft het niet eerst zelf uit te zoeken.
Onze vertrouwenspersonen luisteren en kijken samen wat er nodig is. Ook op veiligekerk vind je informatie over wat je kunt doen bij zorgen of onveiligheid.
God is onze veilige schuilplaats. Mogen wij als gemeente steeds meer een plek zijn waar mensen zich gezien, gehoord en veilig voelen.