Tussendoortje - Blijven zitten op dezelfde bank
Ik zit al mijn hele leven ongeveer op dezelfde plek in de kerk. Twee banken achter het middenpad, een beetje links. Daar heb ik belijdenis gedaan. Daar zaten mijn ouders. En daar zit ik nog steeds.
Maar er was een tijd dat ik dacht dat ik misschien beter ergens anders kon gaan zitten. Of misschien helemaal weg moest blijven. Niet omdat ik mijn geloof kwijt was. Integendeel. Juist omdat het zo belangrijk voor me is. Alleen ontdekte ik gaandeweg dat ik ook ‘anders’ ben. En ineens voelde de vertrouwde kerk ook anders. Je gaat meer luisteren naar wat er gezegd wordt. Naar woorden die misschien ook over jou gaan. Soms denk je: als mensen wisten dat ik hier zit, zouden ze dan anders praten?
Daarom is een contactgroep zo waardevol. Niet omdat er meteen antwoorden liggen. Die zijn er meestal niet. Maar omdat je even niet de enige bent. Omdat je merkt dat er meer gemeenteleden zijn die hetzelfde spanningsveld kennen: geloven, bij de gemeente willen horen, en toch ook jezelf zijn. In zo’n gesprek gebeurt iets eenvoudigs. We luisteren naar elkaar. Soms zijn we stil. Soms lachen we. En soms valt er een zin waardoor je denkt: misschien hoef ik toch niet weg.
Voor een kerk lijkt zo’n groep misschien klein. Een paar mensen rond een tafel. Voor iemand zoals ik kan het precies genoeg zijn om te blijven zitten op diezelfde bank.
hervormdbarneveld.nl/contactgroep-lhbti