Tussendoortje - Hoe gaat het met jou

Het was vorig jaar herfst. Vanonder een stel rebelse rossige krullen keek ze de zaal in. Midden twintig, steelse lach. Samen gaven we een workshopronde. Ze had verteld over haar verhaal. Het misbruik wat ze meemaakte in haar gezin. Hoe de omgeving daarop reageerde – of juist níet reageerde. Toen kwam die vraag: “wat hadden mensen om jou heen kunnen doen?” Een lichte frons verscheen op haar voorhoofd. “Had iemand maar aan mij gevraagd hoe het met míj ging,” vertelde ze. “Zoveel mensen dachten er het hunne van. Vonden dat ik raar deed. Of wilden niet zien dat er iets aan de hand was. Maar er was niemand die vroeg; ‘Hoe gaat het met jóu?’ Niet één. Misschien had het niets opgelost. Misschien was er niets veranderd. Maar toch wel. Het had een opening kunnen zijn voor mij om te praten. Het had mij het gevoel kunnen geven wél de moeite waard te zijn.”

koffie

En ik denk bij mezelf; hoe vaak heb ik het niet gezien? De andere kant op gekeken? Niet het lef gehad op die tiener af te stappen? Het vraagt moed om onder ogen te zien dat het leed zich onder je neus kan afspelen. Dat onder jouw neus kinderen worden mishandeld. Misbruikt. Misschien wel door je eigen vader. Of je broer. Je buurvrouw. Leed waardoor kinderen getekend worden. Kinderen die door anderen soms gezien worden als vreemd, irritant, onaangepast, apart, stil. Ik hoop dat je daardoorheen kunt kijken. Dat je niet alleen je zorgen deelt met andere volwassenen, hoe belangrijk dat ook is. Maar dat je ze vraagt: “Hoe gaat het met jou?”

Het is de week tegen kindermishandeling. Wat doe jij om te zorgen dat het de week voor bewogenheid met kinderen wordt?

 
Volgende artikel
20 november 2020